Рөстәм Эверестка юл тотты

Омскида казарма җимерелү фаҗигасен кичереп, аякларын югалтса да, ул бирешмәде — яңадан яши башларга көч тапты. Шул вакыттан бирле Рөстәм берничә тапкыр тауларга күтәрелде, күп кенә биеклекләрне яулады.

Бу юлы аның максаты — дөньяның иң биек ноктасы.

Сәяхәтенең ничек башлануы турында Рөстәм социаль челтәрләрдә яза. Лукладан 3600 метр биеклеккә күтәрелгәннән соң, аның каршында чын Гималайлар ачыла. “Хәзер мин кайда икәнемне чынлап аңлыйм”, — ди ул. Тауларда ул үзен бөтенләй башкача тоя:

“Таулар — барысы да ихлас булган урын. Монда сүзләр, уңайлыклар яки шәхси фаҗига артына яшеренеп булмый. Монда син бары тик үзең һәм эчке дөньяң белән каласың. Мин кулларымда барам — бу кеше өчен гадәти түгел. Әмма монда бу мөһим түгел. Таулар “дөресме” дип сорамый. Син барасыңмы, юкмы — алар шуны карый. Мондагы халәт башкача: чистарак, тынычрак, барлык артык нәрсә төшеп кала кебек”.

Рөстәм өчен бу юл — физик сынау гына түгел, ә тирән эчке сәяхәт тә. Ул куркуны да яшерми: “Курку — безнең юлдашыбыз”, — дип яза ул, әмма шуңа да карамастан алга атлый.

Аның хатыны Индира Нәбиева иренең бу карарын аңлап кабул итә. Аның сүзләренчә, алар мөнәсәбәтләрен ирек һәм ышанычка кора.

 “Мин аны тотып калмыйм. Ул үз юлын үзе сайлый. Мин аның сайлавын хөрмәт итәм”.

Бүген Рөстәм Гималай тауларында. Һәм бу сәяхәт — чираттагы күтәрелеш кенә түгел, ә үз-үзенә таба бару юлы да.