Туган җанлы апам бар минем!
Туганлык хисе – дөньядагы иң изге хис. Ул хис – йөрәкләрне тоташтыручы алтын күпер. Ни кызганыч, соңгы елларда кешеләр арасында бу хис сүрелә башлады. Дөнья малы өчен туган белән туган тарткалаша, ызгыша. Менә шул хәлләрне күреп, ишетеп торганнан соң Гәүһәр апамны уйлап, аның гомере буена туган җанлы булуына сөенәм. Бертуган Гәүһәр апам барыбызны да кайгыртып яшәүче, әниебез урынына калган кеше. Балачагымнан ук ярдәмче булды ул. Әтием 34 яшендә сугышта һәлак булды һәм әниебез 36 яшендә тол калды. Тормыш авыр, сугыштан соңгы еллар бит. Апага урман кисү, торф чыгару кебек авыр эшләр башкарырга туры килде. Егерменче яшендә кияүгә чыкты ул. Ире белән шахтерлар шәһәре Гремячинскийда яшәделәр. Анда да ул авыр эшләр башкарды. «Гөлфиябезне укытырга кирәк. Арада беребез булса да укымышлы булсын!» Апа шулай диде. Һәм, ярдәменнән ташламады. Өс-башымны карады, ел саен Сабантуена матур тукымалар алып кайтып бирде, әнкәй шул тукымалардан матур күлмәкләр текте. Мин кияүгә чыкканда Гәүһәр апам сандык тутырып бирнә әзерләде.
