Марат Сафин: «Терлекләр – тук, өстәлләр – мул булыр!»
Тургай – басу-кырлар өстендә – күктә игенчегә мәдхия җырлый. Әнә ул – зәңгәр күктә, канатларын җилпи-җилпи югарыга күтәрелә. Ә моңы! Тургайлар җыры күңелне күтәрә, эх, килсен иде күче белән яңгыр болыты, күкләрне күкрәтеп, яшен камчыларын уйнатып яусын иде зарыгып көткән яңгыр! Игенчеләрнең, гомумән, авыл кешесенең күзе күккә текәлгән – анда кулъяулык сыман болыт кисәге күренсә, яңгыр явар дип өметләнә. Күпчелек вакыт, ни кызганыч, ул болытлар урап узалар шул. Бәхеткә, җирлегебездә шушы катлаулы ситуацияне алдан чамалап эш итә белгән тәҗрибәле, белемле җитәкчеләр бар. Алар авыр хәлдән чыгу юлларын эзлиләр һәм проблеманы чишү өчен бар сәләтләрен эшкә җигәләр.
