Әдәби хәзинә
-
“Хатын сине аңлый мени ул...”
Казаннан кузгалып китүгә автобус эчендә яңгырый башлаган тавыш Чаллы автовокзалына кадәр дәвам итте. Юк, ызгыш-талаш түгел, ә шофер янындагы утыргычта бик көр кыяфәттә бертуктамый сөйләшеп барган ир-егетне күздә тотуым. Сизелеп тора: юлга чыгар алдыннан әйбәтләп кенә тамак чылатып алган. Шунысы бар: ул ямьсезләнеп сөйләшми, телендә сүгенү сүзләре дә юк. Кайбер автобуста пассажирлар өчен юл буе телевизор эшләп барса, бүгенге сәяхәттә телевизорны шушы ир алыштырырга җыенган диярсең. Аңлавымча, ул таныш шоферы янына “куян” булып кына менеп кунаклаган. Аның бертуктамый телефоннан сөйләшүен, өч сәгатьлек монологын (шоферның ара-тирә сүз кыстырып баруын исәпкә алмасак) тыңлап баруга дучар ителгәч, язмыш китабының берничә бите минем дә күңелемә сызыла барды. Укучы гафу итсен, бу язмада эзлеклелек тә, аерым гына бер гыйбрәтле вакыйга да күзгә чалынмаска мөмкин...
-
Без фатир алсак, еллар буе ипотека түлибез, ә ул исә...
Һәркемнең үз сукмагы. Кайчакта үзебез дә сизмәстән тормышыбызны башкаларныкы белән чагыштыра башлыйбыз. Нәкъ менә шул чагыштырулар аша тормышның чын кыйммәтен һәм мәгънәсен аңлыйбыз. Көтмәгәндә килеп чыккан бу очрашу минем дә уй-фикерләремне тәртипкә салырга ярдәм итте.
-
Биш укучы, мең мәшәкать һәм бер зур җиңү
Сәрия Саматовнаның 22 ел эшләп мондый хәлне беренче күрүе иде. Шок хәлендә берничә секунд басып торган укытучы балаларга кисәтү ясады.