«Озын гомеремнең сере – урман һавасы, үләннәр», – ди Сабира әби
Сугыш елларында тормыш арбасын төптән җигелеп тарткан, ачлы-туклы килеш урагын урган, урманын кискән, ферма малларын күтәрәмгә калдырмыйча, кышлатып чыгарга тырышкан, «барысы да фронт өчен, дошманны җиңү өчен» дип, ахыргы сынык ипиен авызыннан өзеп фронтка озаткан, төн йокыларын өзеп, җылы оекбашлар бәйләп, тәмәке янчыклары чигеп, кызыл армиягә посылка итеп салган буын...