«Мама диясем килде...»
Зәнфирә апа белән беркадәр аралашсам да, аның тормыш сәхифәләреннән әллә ни хәбәрдар түгел идем. Бервакыт иптәш кызымның яңа фатирын күрергә баргач, ишек төбендәге эскәмиядә элекке танышым Зәнфирә апаны, аның янындагы сөйкемле мөселман хатынын, буй җиткән матур кызны күреп, тукталасы иттем. Зәнфирә апа оныгы белән киленен озата чыккан икән. Алар киткәч, мин чын күңелдән: «Камиләгез бигрәкләр дә әнисенә охшаган икән», дидем. Зәнфирә апа сагышлы көрсенеп: «Бөтенесе шулай ди. Нык охшашканнар шул, үз әнисе булмаса да...» дип куйды.
